फूल कहिल्यै आफ्नो रङको पक्षमा बोल्दैन।
घामको उज्यालोबाट थोरै आगो
र रातको शीतबाट थोरै आँसु सापटी लिएर
दिनभर बाँच्ने सौन्दर्य रच्छ।
साँझ पर्नासाथ चुपचाप माटोमै विलीन हुन्छ—
मानौँ, सुगन्धको पनि आफ्नै घर हुन्छ।
चरा उड्दा आकाश हल्लिँदैन,
तर साना पखेटाले हावाको पुरानो स्मृतिमा
अदृश्य लहर उठाउँछन्।
कुनै नक्सामा नबस्ने ऊ,
दिशाहरूले उच्चारण गर्न नसक्ने बाटोको यात्री हो।
त्यो गीत कानले सुन्ने ध्वनि होइन—
समयले एक्लोपन बिर्सन आफैँसँग गुनगुनाएको धुन हो।
मनलाई कसैले देखेको छैन,
तर यसैको छायामा सभ्यताहरू उठे,
प्रेम जन्मियो,
ईश्वर कोरिए,
अनि कविताले पहिलोपटक नाम पायो।
यो यस्तो वन हो,
जहाँ फुल्ने कोपिलाको सुवास बाहिरिँदैन।
यहाँ भुर्रर उड्ने पन्छीले आकाश होइन,
स्मृतिका अनन्त सीमाहरू नाप्छन्।
पराग ओइलाउनु भनेको समयले मुस्कान बिर्सनु हो।
उडान हराउनु भनेको क्षितिजले सपना गुमाउनु हो।
तर हृदय कहिल्यै ओइलाउँदैन,
केवल ऋतुहरू बदल्छ।
यसको वसन्तलाई हामी प्रेम भन्छौँ,
वर्षालाई आँसु,
हिउँदलाई मौनता,
र पतझरलाई कविता।
सायद त्यसैले,
थुँगालाई टिप्नुभन्दा निहाल्नु सुन्दर हुन्छ।
पखेटालाई थुन्नुभन्दा उड्न दिनु महान् हुन्छ।
अनि भावनालाई—
जित्नुभन्दा यसको मौनतासँगै बस्न सक्नु
मानिस हुनुको सबैभन्दा दुर्लभ कला हो।
किनभने,
सृष्टिको अन्तिम सौन्दर्य माटोमा फर्किसक्दा,
र अन्तिम स्वर क्षितिजपारि विलीन भइसक्दा पनि,
कुनै पुरानो कविताको अन्तिम हरफमा
यही मन—
सुवास, लहर र प्रकाश बनेर
सधैँ बाँचिरहनेछ।
